Bezpośrednie połączenie protezy kończyny z kością.
System OPL (Osseointegration Prosthetic Limb) umożliwia zamocowanie protezy zewnętrznej za pomocą implantu śródszpikowego i łącznika przechodzącego przez skórę. Zastępuje w ten sposób mocowanie z wykorzystaniem leja protezowego.
Trzpienie śródszpikowe i adaptery systemu OPL.
Codzienność z protezami kończyn dolnych.
SYSTEM OPL
Implant, który integruje się z kością.
Osteointegracja oznacza bezpośrednie połączenie żywej tkanki kostnej z powierzchnią implantu. W systemie OPL pozwala przenosić obciążenia z protezy zewnętrznej na zachowaną kość kończyny.
Mocowanie śródszpikowe i powierzchnia implantu w kontakcie z kością.
Trzpień i jego powierzchnia
01
Bezcementowe mocowanie press-fit
Trzpień jest osadzany wciskowo w kanale szpikowym. Dopasowanie implantu do kości zapewnia stabilność pierwotną, a integracja tkanki kostnej z jego powierzchnią odpowiada za mocowanie biologiczne.
02
Stop tytanu i porowata powłoka
Trzpienie OPL wykonuje się ze stopu tytanu Ti6Al7Nb. Porowata powłoka tytanowa zwiększa powierzchnię kontaktu i umożliwia wrastanie kości w powierzchnię implantu.
03
Warianty dopasowane do anatomii
Rodzina obejmuje trzpienie typu A, B, C i D, w tym typ D do kości piszczelowej. Warianty różnią się długością, średnicą i geometrią. Wybór modelu i rozmiaru wynika z indywidualnego planowania oraz aktualnej dokumentacji systemu.
Przykładowa konfiguracja OPL-CC.
BUDOWA MODUŁOWA
Od implantu do protezy
04
Adapter dwustożkowy
Łączy trzpień śródszpikowy z częścią zewnętrzną przez niewielki otwór w skórze, nazywany stomią. Polerowana powierzchnia z powłoką VITAL-B ogranicza tarcie w kontakcie z tkankami miękkimi. Dostępne modele adapterów wykonuje się ze stopu tytanu lub CoCrMo.
05
Łącznik protezy zewnętrznej
Umożliwia przyłączanie i odłączanie protezy. Systemy OPL-LLC, seria GV oraz OPL-CC różnią się konstrukcją i sposobem zabezpieczenia przed nadmiernymi obciążeniami skrętnymi. Odpowiednią konfigurację dobiera zespół prowadzący.
06
Wymienne komponenty
Śruby blokujące, tuleje i elementy łączników tworzą połączenie modułowe. Umożliwia ono serwisowanie i wymianę odpowiednich części zgodnie z dokumentacją. Kontrole obejmują zarówno implant, jak i elementy przezskórne oraz zewnętrzne.
FUNKCJA I CODZIENNE UŻYTKOWANIE
Co zmienia brak leja protezowego?
Rozwiązanie może być rozważane u osób, u których problemy z lejem ograniczają korzystanie z protezy. Potencjalne korzyści zależą od kwalifikacji, gojenia, rehabilitacji i indywidualnych warunków pacjenta.
Mniej ograniczeń związanych z lejem
Brak ucisku i tarcia wywołanego samym lejem oraz problemów z jego dopasowaniem przy zmianach objętości kikuta.
Łatwiejsze zakładanie protezy
Połączenie za pomocą łącznika ułatwia przyłączanie i zdejmowanie protezy oraz codzienne czynności, takie jak ubieranie się czy siadanie.
Swobodniejszy ruch
Wyeliminowanie leja może zwiększyć dostępną ruchomość sąsiedniego stawu i poprawić kontrolę nad protezą.
Osseopercepcja
Przenoszenie bodźców mechanicznych przez protezę i implant może wspierać odczuwanie kontaktu z podłożem. Nie jest to tożsame z pełnym przywróceniem naturalnej propriocepcji.
Proteza bez leja, zbliżenie połączenia i zakładanie protezy.
KWALIFIKACJA I LECZENIE
Indywidualny plan. Wspólny cel zespołu.
Leczenie łączy pracę chirurga ortopedy, protetyka i fizjoterapeuty. W zależności od potrzeb obejmuje także ocenę psychologiczną i leczenie bólu.
Zakres zastosowania systemu
Dorośli pacjenci z zakończonym wzrostem kostnym po amputacji:
na poziomie uda,
na poziomie podudzia,
na poziomie ramienia.
Wskazania i przeciwwskazania ocenia specjalistyczny zespół. Sam poziom amputacji nie przesądza o możliwości zastosowania systemu.
07
Ocena przed leczeniem
Obejmuje stan kikuta, jakość i ilość zachowanej kości, tkanki miękkie, sprawność oraz dotychczasowe użytkowanie protezy. Uwzględnia się choroby współistniejące i możliwość uczestniczenia w rehabilitacji oraz długoterminowej opiece.
08
Planowanie i zabieg
Badania obrazowe pomagają dobrać geometrię i rozmiar implantu oraz zaplanować jego położenie. Jednym z podejść jest procedura jednoetapowa OGAAP-2, łącząca implantację ze wytworzeniem stomii. Sposób leczenia dobiera chirurg do konkretnego przypadku.
09
Rehabilitacja i dalsze kontrole
Program obejmuje stopniowe obciążanie, ćwiczenia siły i równowagi oraz naukę korzystania z protezy. Tempo postępowania i przejścia między fazami ustala zespół prowadzący. Po zakończeniu rehabilitacji nadal potrzebne są kontrole i pielęgnacja stomii.
FAZA I
Kontrolowane obciążanie
Stopniowa adaptacja do obciążenia według zaleceń zespołu.
FAZA II
Proteza treningowa
Ćwiczenia mięśni, równowagi i wczesna nauka chodu.
FAZA III
Proteza docelowa
Dopasowanie, ustawienie protezy i doskonalenie chodu.
Długoterminowa opieka jest częścią leczenia.
Połączenie przezskórne wymaga regularnej higieny i obserwacji. Możliwe powikłania obejmują zakażenie, zaburzenia gojenia, brak integracji lub obluzowanie implantu, złamania i uszkodzenia mechaniczne. Mogą wymagać ponownego zabiegu.
Nowe dolegliwości, zmiany w okolicy stomii lub pogorszenie funkcji należy zgłaszać zespołowi prowadzącemu. Informacje na tej stronie mają charakter poglądowy i nie zastępują indywidualnej kwalifikacji, instrukcji używania ani zaleceń rehabilitacyjnych.
PERMEDICA POLAND
Chcesz wiedzieć więcej o systemie OPL?
Skontaktuj się z naszym zespołem w sprawie implantów, instrumentarium i dokumentacji systemu.
Opracowano na podstawie prezentacji „Osseo-Permedica - Wprowadzenie”, William Lu, PhD, i jej polskich dodatków (v25). Informacje produktowe zweryfikowano z dokumentacją Permedica.
